Αρχαίες Ελληνικές Πανοπλίες

Ασπίδα τύπου «Διπύλου»

8ου π.Χ.

Πειραματική ανακατασκευή ασπίδας τύπου «Διπύλου» του 8ου π.Χ. αιώνα. Κατασκευασμένη αποκλειστικά από κλαδιά λυγαριάς και δέρμα. Το κατακόρυφο μήκος της είναι 1,2 μ και το μήκος των οριζόντιων τόξων των κορυφών είναι 0,90 μ. Τα ανοίγματα στην αριστερή και στην δεξιά πλευρά χρησιμεύουν ως ‘πολεμίστρες». Ο μηχανισμός στήριξης της ασπίδας αποτελείται από σύστημα λαβής-αντιλαβής καθώς και από δερμάτινο τελαμώνα που φέρεται χιαστί από τον δεξί ώμο. Η επιφάνεια αποτελείται από δύο στρώσεις σκληροποιημένου δέρματος συνολικού πάχους 6 χιλ.. Συνολικά 7 χειροποίητοι ομφαλοί με σχήμα και διακόσμηση της γεωμετρικής περιόδου ενισχύουν την αμυντική και επιθετική ικανότητα της ασπίδας.

Η ασπίδα καλύπτει το σώμα του αρχαϊκού οπλίτη σε ικανοποιητικό βαθμό από το μέσο των κνημών μέχρι και τον λαιμό (πυργόσχημος χαρακτήρας). Το βάρος της ανέρχεται στα 12 κ. και λόγω του εκτοπίσματος της μπορεί να χρησιμοποιηθεί και ως επιθετικό όπλο (ως «κριός»). Ο πυργόσχημος χαρακτήρας της καθιστά την ύπαρξη πανοπλίας σχεδόν περιττή, μίας και ο κορμός του φορέα καλύπτεται εξ’ολοκλήρου πίσω από την επιφάνειά της.

Άρθρα - Νέα

Aπό τον Αγαμέμνονα στον Θησέα. Μία ερμηνευτική απόπειρα δια μέσου των «Σφυρήλατων»

Aπό τον Αγαμέμνονα στον Θησέα. Μία ερμηνευτική απόπειρα δια μέσου των «Σφυρήλατων»

Πολύ συχνά προκύπτει το ερώτημα για το κατά πόσο η επιλογή ενός ολομεταλλικού θώρακα (αρθρωτού ή μη) κρίνεται καταλληλότερη σε σύγκριση με έναν οργανικό θώρακα (σύνθετου ή μη) και δευτερευόντως, ποιος από τους δύο αυτούς τρόπους θωράκισης ήταν πιο προσφιλής στους Έλληνες της Ηπειρωτικής Ελλάδος από τον 15o μέχρι τον 5ο π.Χ αιώνα.

Πληθυσμιακή εκτίμηση της Ρωμαϊκής και Βυζαντινής Αυτοκρατορίας

Πληθυσμιακή εκτίμηση της Ρωμαϊκής και Βυζαντινής Αυτοκρατορίας

Οι κοινωνικές, οικονομικές και πνευματικές δομές και απαγορεύσεις της Αρχαιότητας και των μέσων χρόνων δεν άφηναν περιθώρια για την αυτόνομη ανάπτυξη της στατιστικής επιστήμης και την εφαρμογή της στον δημογραφικό τομέα.

Υγρό πυρ

Υγρό πυρ

Υπάρχουν πολλές ονομασίες για τον εμπρηστικό μηχανισμό των Βυζαντινών προερχόμενες από το λεξιλόγιο των φυλών (Βούλγαροι, Άραβες, Ρώσοι) που κατά περιόδους γνώρισαν την επεργειά του, «θαλάσσιο πυρ», «υγρό πυρ», «τεχνητό πυρ», «κατασκευασμένο πυρ».